سبد خرید شما خالی است.

راهنمای مطالعه
    آلسترومریا

    آلسترومریا

    نام فارسی: آلسترومریا

    نام انگلیسی: Peruvian lily

    نام علمی :  Alstroemeria spp

    خانواده : Alstroemeriaceae

    زادگاه: آمریکای جنوبی

    اسامی دیگر: سوسن پرویی

    تاریخچه و مشخصات گیاه آلسترومریا:

    آلسترومریا بومی آمریکای جنوبی است. آمریکای جنوبی شامل کشورهای پرو، مکزیک، چیلو، شیلی و شمال برزیل است.  جنس آلسترومریا ابتدا در سال ۱۷۱۴ به وسیله لوئیس فویلت طی سفر وی به آمریکای جنوبی توصیف شد.  بعدا بذر گونه های آلسترومریا در سال ۱۷۵۴ توسط کیاس آلسترومر از آمریکای جنوبی به اروپا آورده شد.  سپس توسط کارل لینئوس در سال ۱۷۶۲ نامگذاری گردید.  جنس های آلسترومریا حدود ۹۳ گونه هستند که به صورت وحشی در آمریکای جنوبی شناسایی شده اند.  اغلب گونه های آلسترومریا به ترتیب در شیلی و برزیل دیده می شوند.  در بولیوی، پرو، پاراگوئه، ونزوئلا و آرژانتین نیز آلسترومریا شناسایی و گزارش شده است.  طبق گزارشات اخیر به نظر می آید، در شیلی بین ۶۴-۵۰ گونه آلسترومریا وجود داشته باشد.

    گل آلسترومریا۳۰ گونه در برزیل و تعدادی نیز در آرژانتین، بولیوی، پاراگوئه، پرو و ونزوئلا گزارش شده است.  گل آلسترومریا به زیر مجموعه تکلپه ای ها و متعلق به خانواده السترومریاسه است

    گل های السترومریا دارای مجموعه وسیعی از رنگ های ارغوانی، بنفش کمرنگ، قرمز، صورتی، سفید، نارنجی، زرد و دورنگ است.  گیاهان آلسترومریا از ریزوم های انشعابدار، گوشتی و سیمپودیال که از آن بخش های هوایی و ریشه های افشان منشأ می گیرند تشکیل شده اند.  ریشه های افشان به محض اینکه گیاهان توسعه می یابند به ریشه های ذخیره ای ضخیم تبدیل می شوند.  ریشه ها به رنگ سفید، گوشتی، ترد و متراکم و کرکدار هستند.  بخش هوایی می تواند با توجه به شرایط محیطی رشد زایشی یا رشد رویشی داشته باشد.  گل آذین آلسترومریا از نوع گرزن مارپیچی است و هر گرزن به صورت سیمپودیال توسعه یافته و بیش از چهار گل دارد که یکی بعد از دیگری باز می شوند.  اجزای جنسی گل دو قسمتی هستند، پرچم ها باز می شوند و گرده هایشان را قبل از کامل شدن کلاله و قبل از آنکه کلاله توان پذیرش گرده را داشته باشد می ریزند.  به وسیله دیکو گامی می توان با شمردن تعداد پرچمهایی که گرده افشانی کرده اند، سن گل را پیشگویی کرد.

    شناسایی گونه های السترومریا

    شناسایی گونه های السترومریا بر پایه ریزوم، ساقه، برگ، گل و خصوصیات مورفولوژیکی میوه استوار است.  یک روش مکمل بر این خصوصیات جهت شناسایی ارقام، استفاده از مارکرهای مولکولی است که امکان شناسایی ژنوتیپ ها از طریق پلیمراز را می دهد.  مثلا آر ای پی دیه، یک دئوکسی ریبونوکلئیک اسید چندریختی است که به طور تصادفی تقویت شده و نوعی مار کر مولکولی است که بر پایه تکنیک واکنش بر روی زنجیره پلیمراز پایه ریزی شده است که اجازه بررسی ارتباطات ژنتیکی میان گونه های وحشی آلسترومریا و گونه های کشت شده را می دهد.  این روش همچنین کشف تفاوت های ژنتیکی که به طور طبیعی در گیاه وجود دارد و نیز تفاوت های ژنتیکی القا شده در میان واریته ها را امکان پذیر می سازد.

    بعضی کولتیوارهای تجاری در نتیجه جهش حاصل شده اند که پلیپلوئیدهای گونه های طبیعی می باشند.  اهداف اصلی اصلاح کنندگان شامل: فرم رشد گل، داشتن گیاهانی درشت تر، ایجاد گل هایی با تدوام گل دهی در طول سال، عطر گل، فرم رشد متراکم، رنگ های جدید گل، به علاوه تولید لاین های نرعقیم که برای داشتن هیبرید F1 مورد نیاز است.  هیبریدها دارای رنگهای جدید گل، فرم های رشد گیاه، عطر، دوره گل دهی طولانی و گیاهان بدون ویروس هستند.  آلسترومریا ویروسی دارد که به وسیله بذر منتقل می شود و گیاهان مادری خالص برای جلوگیری از انتقال این ویروس مورد نیاز است.

     

    انواع گل آلسترومریا

    آلسترومریا آئورا، آلسترومریا براسی لینسیس، آلسترومریا کاریوفیلا، آلسترومریا شیلین سیس، آلسترومریا هیمانتا، آلسترومریا هوکریا، آلسترومریا لیگتو، آلسترومریا پلگرینا، آلسترومریا سیتیسینا، آلسترومریا پولکراه، آلسترومریا ورسیکالور، آلسترومریا پریسلیانا، آلسترومریا مولنسیس،آسترومریا ارکیدیس، آلسترومریا هیگروفیلیا

    السترومریای ارکیده ای Alstroemeriaorchidioides

    گروهی از آلسترومریا است که ۳ تا ۵ ماه از دوره اصلی تولید گل را در بهار داشته و در بقیه ایام سال کمتر گل میدهد و یا هیچ گلی تولید نمی کند.  معمولا این کولتیوارها به وسیله ارتفاع بلندشان  )5/ 2 تا ۳ متر(  و گل زیادی که در یک دوره کوتاه تولید می کنند شناخته میشوند.  نیاز به یک دوره حرارتی برای شروع گل دهی، تریپلوئید بودن، تعداد کروموزم ها و کمی یا عدم حساسیت دوره نوری از مشخصات دیگر این گروه است.  گل دهی اغلب در بهار و پس از دریافت یک دوره سرمای زمستانه  (10 تا ۱۵ درجه سانتیگراد)  اتفاق می افتد و پس از آن در تابستان دوره گل دهی نخواهند داشت.  این گیاهان در ماه های تابستان بعد از اینکه تولید گل متوقف شد تقسیم شده و تا بهار به حالت رشد رویشی باقی می مانند.

    درجه حرارت مورد نیاز برای ورنالیزاسیون و گل آغازی ۱۹-۱۳ درجه سانتیگراد است.  درجه حرارت ریزوم مستقل از درجه حرارت شاخه های هوایی است، اما چون ریزوم نزدیک سطح خاک است، اگر درجه حرارت شب به مقدار کافی پایین نباشد درجه حرارت ریزوم می تواند نزدیک به درجه حرارت هوا باشد.

    السترومریای ارکیده ای Alstroemeriaorchidioides

    السترومریای ارکیده ای Alstroemeriaorchidioides

    آلسترومریای پرونه ای

    گروهی از آلسترومریا است که بسته به کولتیوارها با داشتن فرم رشد و ارتفاع کوتاه تر، گل های بزرگتر و بازتر، تعداد کروموزم های دیپلوئید و تتراپلوئید و آرایش شاخ و برگ های منظم، شناسایی می شوند.  این نوع هم برای تولید گیاهان گلدانی و هم گلهای شاخه ای به کار می رود.  درجات حرارت پایین (۱۳ تا ۱۶ درجه سانتیگراد) و دوره نوری طولانی باعث القا و حفظ گل دهی در این گروه می شود.  فاز حرارتی برای گل دهی لازم است، اما فاز

    نوری فقط گل دهی را جلو می اندازد.  قلمه های انواع پرونه ای را می توان در هر زمان از سال کاشت ولی اغلب در

    طول ماههای تابستان کشت می شوند.  اگر به گیاهان، دوره نوری طولانی، شدت نوری زیاد و سرما داده شود،

    آنها طی ۳ یا ۴ ماه گل خواهند داد.

    آلسترومریای پرونه ای

    آلسترومریای پرونه ای

    شرایط نگهداری گل آلسترومریا :

    نور : شدت نور، نوع نور، دوره و یا زمانی که گیاه تحت تاثیر نور قرار می گیرد و اثرات متقابل این عوامل، پدیده هایی هستند که در رشد و نمو گیاه دخالت می کنند.  اثر نور در بعضی مواقع فوری و مستقیم است، مانند اثر نور در عمل کربن گیری یا فتوسنتز و تشکیل کلروفیل a که از پرتو کلروفیل حاصل می شود.  بسیاری اثرات دیگر بعد از مدت زمانی که گیاه در زیر نور قرار گرفت، مشاهده می شود.  مثلا، تاثیر نور در پدیده فتوتروپیسم و همچنین تاثیر آن در رشد ساقه و ایجاد برگ ها در نباتات که در نور انجام می شود، تشکیل ریزوم و پیاز و ظهور گل تحت تاثیر نور قرار می گیرد.  شدت نور یکی از عوامل مهم و تعیین کننده مقدار کربوهیدرات در گل ها است که به طور مستقیم فتوسنتز را تحت تاثیر قرار می دهد

    طول عمر گل های پرورش یافته تحت تاثیر شدت نور بالا، به دلیل داشتن کربوهیدرات بیشتر نسبت به آن هایی که تحت شرایط نور پایین پرورش یافته اند بیشتر است.  نور کافی جهت تکامل جوانه مهم است.  البته شدت نور بالا باعث افزایش درجه حرارت خاک می شود.

    در مناطق با شدت نور کم، روشنایی مکمل حدود ۶۰۰ فوت شمع در یک شبکه روشنایی به ارتفاع 5 / 1 تا ۲ متر از زمین و در بالای گیاه نیاز است.  هنگامی که السترومریای پروانه ای در موقعیت های نوری بالا کشت می شوند و هنگامی که گل های زیادی برداشت می شود، طول ساقه آنها کوتاه می شود.  به منظور جلوگیری از اثر کوتاه شدن ساقه و برای طولانی شدن دوره گل دهی، پرورش دهندگان ۲۵٪ تا۳۳٪ ساقه های گل دهنده در بستر را برداشت نمی کنند.

    نور تاثیر زیادی در طول عمر گل های شاخه بریده ندارد.  انبارداری و حمل و نقل گل ها در شدت نور پایین انجام می شود.  اما در صورت طولانی شدن طول انبارداری یا حمل و نقل کمبود نور، زرد شدن برگ را در گل داوودی و گل گلایول و  گل کوکب و سایر گل ها شتاب می دهد.

    گل آلسترومریا

    طول روز (فتوپریود) :  اثر طول روز برای هر واریته متفاوت است.  طول روز بلند نمو گلها را سرعت می بخشد، اما القای شاخه ها را کاهش میدهد و تولید محصول در یک حد کم باقی می ماند.  ریزوم هایی که تازه کشت شده اند، تا ۸ هفته پس از کشت نباید روزهای بلند ۱۳ تا ۱۶ ساعته را ببینند و این شرایط به ریشه ها اجازه می دهد تا به اندازه کافی قبل از مرحله القای گل رشد کنند.  در کشت خطی بخش هوایی گیاه که از ریزوم ها می رویند نباید هرس شوند، زیرا این عمل باعث تاخیر در گل دهی به مدت ۲ تا ۳ هفته می شود.  فقط شاخ و برگ آسیب دیده باید هرس شوند.  در صورت کشت ریزوم به طور مستقیم در گلدان های بزرگ و نهایی، تولید گل سریع تر اتفاق می افتد.  با کشت ریزوم ها در گلدان های متوسط در مدت ۴ هفته و سپس انتقال آنها به گلدان نهایی، گل دهی ۳ تا ۴ هفته به عقب می افتد ونک نورد گراف (1975) گزارش داده اند که بسط دادن طول روز به ۱۶-۱۴ ساعت در کل قابل توصیه ناست، چون کل تولید شاخه و تعداد گرزن ها در هر نسل با افزایش طول روز کاهش می یابد.

    دما: دماهای خیلی بالا در طول دوره رشد عمر گلجایی گل و کیفیت آن را کاهش میدهد.  دماهای بالاتر مصرف کربوهیدرات بافت را تسریع و باعث اتلاف سریع آب می گردد.  دمای پایین تر از حد نرمال هم دوام گل را کاهش میدهد.  آلسترومریا در گلخانه سرد پرورش داده می شود.  دمای بالا فرآیند گل دهی را جلو می اندازد ولی در دماهای بیشتر از ۲۰ تا ۲۵ درجه سانتیگراد ممکن است ساقه های ضعیف تری داشته باشند و جوانه ها ناقص شوند، علایم ویروسی ظاهر شده و در نهایت زود متوقف می شود.  دمای گلخانه در شب باید.  ۱۰ تا ۱۳ درجه سانتیگراد و در روز ۱۶ تا ۱۸ درجه سانتیگراد باشد.  السترومریا برای تحریک رشد شاخه دارای نیاز سرمایی است و برای گل دهی شاخه ها به روزهای بلند نیازمند است.  برای آلسترومریای ارکیدهای این مدت در حدود ۴ هفته در دمای ۵ درجه سانتیگراد است.  معمولا درجه حرارت شب در گلخانه ها بایستی چند درجه ای از حرارت روز کمتر باشد.

    در دمای پایین گل ها اتیلن کمتری تولید می کنند و حساسیت به اتیلن در آنها کاهش می یابد.  در دمای پایین اتلاف آب و رشد میکروارگانیسم نیز محدود می شود.  گلها پس از برداشت بایستی در حداقل زمان به انبار خنک منتقل شوند

    رطوبت: به طور کلی از دست رفتن آب در دمای پایین شدیدا کاهش می یابد که این به نوبه خود دلیل بر نگهداری گل ها در دمای خنک است.  از عواملی که باعث کاهش جذب آب می شوند می توان به انسداد آوندها با هوا، آلودگی باکتریایی و کیفیت پایین آب اشاره نمود.  گل های آسیب دیده آب خود را سریعا از دست میدهند و نسبت به گل های سالم اتیلن بیشتری تولید می کنند.  برای به حداقل رساندن اثرات رطوبت بالا تهویه نیاز است

    بالا بودن رطوبت هوا می تواند شرایط را برای توسعه بیماری های قارچی و باکتریایی به ویژه کیک خاکستری مساعد سازد که باعث از بین رفتن گل و یا کاهش کیفیت آنها در طول انبارداری و حمل می گردد. از آنجایی که افت مقدار آب هنگامی اتفاق می افتد که میزان جذب آب کمتر از مقدار تبخیر و تعرق باشد بنابراین با کاهش میزان تعرق می توان تنش آبی را به تاخیر انداخت

    خاک: آلسترومریا روی انواع مختلفی از خاکها می تواند رشد کند.  ویژگی های خاک مناسب آلسترومریا عبارت از ساختمان مناسب خاک، زهکشی خوب که اثر زیادی را روی درجه حرارت خاک نیز دارد و این مسأله در آلسترومریا مهم است.  خاک، پرلایت، رس ژلاتینی و شن برای گلخانه موفقیت آمیز بوده است.  بستر گیاهانی که برای تولید گل های شاخه ای به کار می روند باید ۱۵ تا ۲۰ سانتی متر عمق داشته باشند.  وجود این عمق به ریشه ها اجازه می دهد که در دوره تولید ۳ تا ۴ ساله بتوانند به خوبی رشد کنند.  ریزوم ها به صورت سطحی کشت می شوند و نقطه رشد آنها فقط در ۷ تا ۱۰ سانتی متری از سطح خاک قرار می گیرد.

    تغذیه و کود: برای تولید گل هایی با کیفیت قابل قبول ضروری است که برنامه کوددهی مطلوب تا زمان برداشت انجام پذیرد.  ازت زیاد دوام گل را کاهش و حساسیت در برابر کپک خاکستری را افزایش میدهد.  کوددهی آلسترومریا به نوع خاک و تجزیه بافت آن بستگی دارد.  بنابراین قبل از کاشت ضروری است که محتویات مواد غذایی آن، نشت الکترولیت و پی اچ  )میزان اسیدی و بازی بودن آن بررسی شود.  ازت برای افزایش تولید گل و جلو انداختن شروع گلدهی مورد نیاز است.  به کار بردن ۴۰۰ پی پیام ازت اگر شرایط آبشویی و زهکشی برای اجتناب از شور شدن خاک وجود داشته باشد مطلوب است.  السترومریا به سطوح بالای نمک خاک حساس است و نمک قابل حل بیشتر از 2 / 1 تا 5/ 1 میلی مول بر سانتی متر، تولید و کیفیت آن را کاهش خواهد داد.

    آبیاری:  سیستم آبیاری برای خاک باید تعبیه شود عمدتا از سیستم آبیاری بارانی(مه پاش) استفاده می شود از سیستم آبیاری قطره ای نیز می توان استفاده نمود اما انتقال افقی آب از میان خاک، رطوبت خاک را به اندازه کافی نگه می دارد.  در کشورهای گرم ترکیبی از آبیاری قطره ای و بارانی خیلی مفید است و در تابستان اگر رطوبت کمتر از ۵۰ درصد باشد این ترکیب موجب دمای بهتر محیط می شود.  تداوم آبیاری نسبتا سنگین باعث رشد بهتر السترومریا می شود چون اکثر ریشه ها در قسمت سطحی خاک تجمع دارند (25 سانتی متری سطح ( فقط در پاییز و زمستان زمانی که رشد گیاه زیاد و یا زمانی که گیاه به زردی متمایل است بهتر است برای چند هفته آب کمتری به گیاه داده شود.  کمبود یا بیش بود آب در محیط کشت کیفیت و دوام گل ها را کاهش میدهد.  تنش آبی همانند شوری زیاد فرایند پیری را تسریع می کند.  آبهایی که در آنها نسبت سدیم به کلسیم و منیزیم زیاد است، اثرات نامطلوبی روی خواص فیزیکی خاک و میزان جذب آب آن دارد و نباید برای از آنها استفاده شود.

    دی اکسید کربن(co2)  : پرورش دهندگان نقش مهم افزایش دی اکسید کربن مکمل را در افزایش عملکرد و کیفیت گل دریافته اند.  در این گزارش ها افزایش تولید ۱۰ تا ۱۴٪ را نشان داده شده است.  سودمندی غنی سازی محیط گیاهان با دی اکسید کربن، هنگامی که روشنایی اچ آی دی استفاده میشود بارزتر است.  در آلسترومریا در طی زمستان با تزریق دی اکسید کربن به داخل گلخانه می توان تولید گل را افزایش داده و عملکرد تجاری را به دست آورد.  تزریق دی اکسید کربن تا ۹۰۰ میکرولیتر صرف نظر از استفاده نور (روشنایی مصنوعی باعث افزایش در تعداد ساقه های گل دهنده و کیفیت آنها میشود.  استفاده از نور به تنهایی اگرچه تولید ساقه های گل دهنده را افزایش میدهد اما کیفیت را در مقایسه با تزریق دی اکسید کربن کمتر توسعه می بخشد و ترکیب هردو یعنی استفاده از تزریق دی اکسید کربن، نوردهی مصنوعی باعث تولید بالاتر و برتر می شود.

    اتیلن: طول عمر و کیفیت گل های بریده به ترکیبات اتمسفر بستگی دارد.  بیشتر اثرات منفی روی گلهای بریده ناشی از اتیلن است.  بالاترین میزان اتیلن اتمسفر در پاییز و زمستان است.

    آفات و بیماری های آلسترومریا:

    بادخوردگی (بلاستینگ):

    این نابسامانی در اثر نور کم یا زمانی که ریشه ها در طول زمستان در اثر نم زیاد اسیب می بینند اتفاق می افتد.  گلچه های سقط شده در ظاهر شبیه توده های متمایل به رنگ قهوه ای در انتهای شاخه ها مشاهده میشود.  نوسان رطوبت وقتی در طول شبانه روز خیلی زیاد یا خیلی کم باشد باعث بلاستینگ می شود که در آن جوانه های گل قبل از رسیدن به نمو کامل، پیر میشوند.  گلهای عقیم به صورت برامدگی های مایل به قهوه ای روی نوک جوانه با حلقه هایی از گل آذین گرزن در انتهای هر جوانه بروز می کنند.  عقیم شدن ممکن است در دوره کمبود روشنایی با موقعی که ریشه ها به علت شوری زیاد یا آب دادن بیش از حد صدمه می بینند رخ دهد.  شکوفایی غنچه در این شرایط به این صورت است که غنچه باز شده و گل قبل از توسعه کامل پیر میشود.  افزایش شدت نور، شکوفایی غنچه گل را کاهش نمی دهد.

    پوسیدگی:

    اگر به ریزومهای آلسترومریا بیش از حد آب داده شود، به وسیله ریزوتونیا و پیتیوم در معرض پوسیدگی ریشه قرار می گیرد

    قارچ بوتریتیس:

    گل آلسترومریا به طور قابل توجهی بدون بیماری است.  آبیاری خاک به وسیله قارچ کش ها به طور مداوم باعث کنترل قارچ های انگلی گیاهی مثل فیتیوم و بقیه موجودات خاکزاد می شود.  اگر سایه انداز گیاه خیلی انبوه شود حرکت هوا و خشکی کاهش پیدا می کند و در این شرایط قارچ بوتریتیس مشکل ساز میشود.  در این حالت تنک کردن شاخه ها برای جلوگیری از این مشکل ضروری است.

    تریپس ها، لاروها، عنکبوت ها، حلزون ها، شته ها و مگس سفید در آلسترومریا مشکلاتی ایجاد می کنند

    تریپس ها: مهم ترین آفاتی هستند که در آلسترومریا، به خصوص هنگامی که گیاهان در حال گل دهی هستند، خسارت می زنند.  علاوه بر این تریپسهای گل مغربی، ویروس لکه پژمردگی گوجه فرنگی را نیز حمل می کنند که برای آلسترومریا مخرب است

    حلزون ها:

    اگر سایه انداز گیاه تمیز و باز نباشد حلزون ها می توانند مشکلات اساسی بوجود آورند.

    همچنین برای کنترل علفهای هرزو تولید زراعی گیاهان آلسترومریا می توان از علف کشهای دایکمبا قبل از سبز شدن استفاده کرد

    ریزوم های خاکدار می توانند در محیطی با رطوبت متوسط مثل پیت نگهداری و حمل شوند.  درجه حرارت مطلوب برای نگهداری، ۱ تا ۳ درجه سانتیگراد است.  میزان رطوبت ریزومهای نگهداری شده باید به طور منظم کنترل شود تا مطمئن شد که آنها خشک نشده و یا خیلی مرطوب نباشند، هر دو وضعیت به طور جدی به ریزومها صدمه می زنند.

     

    فیزیولوژی پس از برداشت و نگهداری گل بریده:

    آلسترومریا (Alstroemeria sp) جنسی است متعلق به زیر رده تک لپه ای ها و تیره آلسترومریاسه که قبلا به تیره آماریلیداسه و لیلیاسه تعلق داشت.  اسامی دیگر این جنس در کشورهای مختلف عبارتند از سوسن پرویی، سوسن اینکاها، سوسن شیلی، سوسن طوطی برزیلی، سوسن پرویی طلایی، سوسن علفی و در بازار تهران این گل به نام شاپرک به فروش می رسد.

    عمومیت یافتن السترومریا در میان مصرف کنندگان تا حدودی به خاطر عمر پس از برداشت طولانی گل آذین آن است ولی با این حال بهبود کیفیت پس از برداشت و عمر گلدانی گل های بریده مطلوب است.  مشکلات مربوط به جابه جایی پس از برداشت گل های بریده آلسترومریا عبارتند از زرد شدن برگها، از بین رفتن تورژسانس برگ، خشک شدن گلچه و ریزش گلبرگها به ویژه زردی برگ و ریزش گلبرگ به عمر گلدانی پس از برداشت گل آلسترومریا صدمه می زد.  با اینکه گل های بریده این گیاه عمر طولانی داشته و حدود ۲ هفته در آب می مانند ولی برای بهبود باز شدن گل های ثانویه افزایش اندازه گلها طولانی کردن عمر گلدانی کل گل آذین و جلوگیری از زرد شدن برگها انجام تیمارهای پس از برداشت ضروری به نظر می رسد.  .

    غلظت های پایین اسید هیومیک روی طول عمر، میزان آب بافت و میزان محلول جذب شده تاثیر مثبت از خود نشان میدهد ولی وزن تر نسبی و میزان کلروفیل برگ را تحت تاثیر قرار نمی دهد.  همچنین غلظتهای بالای اسیدهیومیک طول عمر، وزن ترنسبی، میزان کلروفیل، میزان محلول جذب شده و میزان آب بافت را در غلظت ۱۰۰۰۰ پی پیام به طور قابل توجهی در مقایسه با سایر تیمارها کاهش می دهد.  غلظت ۱۰۰ پی پیام اسیدهیومیک طول عمر گل را افزایش میدهد و غلظت های بالاتر باعث کاهش طول عمر گل ها میشود.  تید یازرون نیز در غلظت ۱۰ ماکرومولار بیشترین طول عمر را به خود اختصاص می دهد.  غلظت های بالاتر این ماده نیز همانند اسیدهیومیک تاثیر منفی روی طول عمر گل ها دارد.  علاوه بر این، بیشترین میزان محلول جذب شده و میزان کلروفیل مربوط به تیدیازرون در غلظت ۳۰ ماکرومولار بود در حالی که بیشترین وزن تر نسبی در غلظت ۴۰ ماکرومولار به دست می آید

    تیمار ۱۵ گرم در لیتر ساکارز بیشترین میزان کلروفیل a و کمترین نشست الکترولیت گلبرگ را دارا خواهد بود.  تیمار ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک بیشترین ماندگاری، محتوای نسبی آب برگ و گلبرگ، کلروفیل، جذب محلول و کمترین نشت الکترولیت برگ و زردی برگ را نشان میدهد.  تیمار ۱۵ گرم در لیتر ساکارز همراه با ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک بیشترین ماندگاری، جذب محلول و کمترین نشت الکترولیت گلبرگ را نشان میدهد.  بنابراین استفاده از ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک برای افزایش ماندگاری و کیفیت گل های بریده آلسترومریا توصیه می شود.

    آلسترومریا یکی از مهم ترین گل های شاخه بریده است که به کمک برخی مواد می توان ماندگاری آن را افزایش داد.  وقتی از دو فاکتور ساکارز با سطوح 0، ۵، ۱۰ و ۱۵ گرم در لیتر و اسید سالیسیلیک با سطوح.  ۱۰۰، ۲۰۰ و ۴۰۰ میلی گرم در لیتر در آلسترومریا استفاده شد، مشخص گردید که ساکارز تاثیر معنی داری بر صفات آلسترومریا نداشت.  تیمار ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک بیشترین تاثیر را بر ماندگاری، جذب محلول، زردی برگها و محتوای نسبی آب برگ داشت.  تیمار ۱۵ گرم در لیتر ساکارز همراه با ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک ماندگاری و جذب محلول را افزایش داد

    تیمار ۵ گرم در لیتر ساکارز همراه با ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک کمترین زردی برگ و بیشترین محتوای نسبی آب برگ را نشان داد.

    تیدیازورن و اسید سالیسیلیک بر عمرگلجایی آلسترومریا و بر کلروفیل کل، کاروتنوئید برگ و گلبرگ اثر دارد.  اما روی آنتوسیانین گلبرگ تاثیر ندارد.  بیشترین عمر گلجایی در تیمار توام تیدیازورون با غلظت ۲۰ میکرومولار به همراه اسید سالیسیلیک ۲۰۰ میلی گرم در لیتر مشاهده می شود.  بنابراین می توان تیدیازورون و اسید سالیسیلیک را به دلیل خاصیت سیتوکینینی و آنتی اکسیدانی به عنوان ترکیبات موثر در جهت بهبود کیفیت و ماندگاری گل های بریده آلسترومریا معرفی کرد.

    گل های بریدنی آلسترومریا رقم استراتوس با دو فاکتور ساکارز با سطوح 0،10، 5، ۱۵ گرم در لیتر و اسید سالیسیلیک با سطوح ۰، 10۰، ۲۰۰، ۴۰۰ میلی گرم در لیتر تیمار شد.  ساکارز بر پروتئین محلول گلبرگ و میزان تولید اتیلن در ۶، ۱۲ و ۲۴ ساعت موثر بود.  اسید سالیسیلیک بر پروتئین محلول گلبرگ، ماندگاری و اتیلن (به جز ۱۲ ساعت اول) اثر داشت.  اثر متقابل ساکارز و اسید سالیسیلیک بر پروتئین محلول گلبرگ، ماندگاری، نشت الکترولیت گلبرگ و میزان تولید اتیلن در ۳ ساعت و بر میزان تولید اتیلن در ۶، ۱۲ و ۲۴ ساعت معنیدار شد.  تیمار ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک بیشترین میزان پروتئین و ماندگاری و کمترین میزان تولید اتیلن را در ۳، ۶ و ۲۴ ساعت دارا بود.  تیمار ۱۵ گرم در لیتر ساکارز همراه با ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک در افزایش ماندگاری و کاهش نشت الکترولیت و تولید اتیلن در ۳ و ۶ ساعت بیشترین تاثیر را داشت.  تیمار ۱۵ گرم در لیتر ساکارز کمترین نشت الکترولیت و تولید اتیلن را در ۶، ۱۲ و ۲۴ ساعت نشان داد.

    اسید سالیسلیک به عنوان یک ترکیب ضدمیکروبی بر روی بهبود جذب آب و ماندگاری گل های شاخه بریده آلسترومریا است.  اسید سالیسیلیک با غلظت ۲۰۰ کمترین کاهش وزن تر و درجه بریکس را داشت.  اسید سالیسیلیک به عنوان ترکیبی طبیعی، ارزان، زیست تجربه پذیر می توانند جایگزین مناسبی برای تیمارهای شیمیایی متداول مورد استفاده در افزایش عمر گلجایی گل های شاخه بریده آلسترومریا استفاده شود.

    وقتی گل های آلسترومریا با ساکارز و اسید سالسیلیک تیمار می شوند، ساکارز فقط بر نشت الکترولیت گلبرگ و میزان کلروفیل موثر است.  اثر اسید سالیسیلیک بر تمام صفات به جز نشت الکترولیت گلبرگ موثر است.  اثر متقابل ساکارز و اسید سالیسیلیک بر تمام صفات اثر دارد.  نتایج نشان داد که تیمار ۱۵ گرم در لیتر ساکارز بیشترین میزان کلروفیل a و کمترین نشت الکترولیت گلبرگ را دارا بود.  تیمار ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک بیشترین ماندگاری، محتوای نسبی آب برگ و گلبرگ، کلروفیل، جذب محلول و کمترین نشت الکترولیت برگ و زردی برگ را دارد.  تیمار ۱۵ گرم در لیتر ساکارز همراه با ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک بیشترین ماندگاری، جذب محلول و کمترین نشت الکترولیت گلبرگ را نسبت به شاهد دارا بود.  بنابراین استفاده از ۴۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک برای افزایش ماندگاری و کیفیت گل های بریده السترومریا توصیه می شود.

    مصرف ساکارز ۲ درصد تاثیر معنی داری در افزایش ماندگاری گل ها دارد.  مصرف ۱۰۰ پی پی ام اسید سیتریک تاثیر معنی داری در میزان جذب محلول نشان میدهد و تاثیر متقابل ساکارز ۲ درصد و اسیدسیتریک ۲۰۰ پی پی ام بیشترین اثر معنی دار را در ماندگاری گلها دارد و ماندگاری را به ۲۷ روز افزایش می دهد.

    گل های بریدنی السترومریا زمانی که ۴ گل آنها باز شده و هر شاخه نیز دارای ۴ غنچه بود تهیه شدند و درون محلول های ساکارز در مقادیر ۰، ۱، ۲ درصد و اسید سیتریک در مقادیر 3۰۰، 2۰۰، ۱۰۰، ۰ پی پی ام در محیط آزمایشگاه قرار داده شدند مصرف ساکارز ۲ درصد نسبت سایر تیمارها تاثیر معنی داری در افزایش ماندگاری گل ها دارد.  مصرف ۱۰۰ پی پی ام اسید سیتریک نسبت به سایر تیمارها تاثیر معنی داری در میزان جذب محلول نشان داد و تاثیر متقابل ساکارز ۲ درصد و اسید سیتریک ۲۰۰ پی پی ام بیشترین اثر معنی دار را در ماندگاری گل ها داشته و ماندگاری را افزایش داد و کمترین میزان تاثیر به اسید سیتریک ۳۰۰ پی پی ام مربوط می شود.

    مصرف ۴۰ پی پی ام بنزیل آدنین و ۲۰۰ پی پی ام سولفات آلومینیوم بیشترین تاثیر را بر ماندگاری گل می گذارد به طوری که درصد محتوای نسبی آب را تا ۹۱٫۴۷ درصد افزایش می دهد و در نهایت می توان محلول ۴۰ پی پی ام بنزیل آدنین و ۲۰۰ پی پی ام سولفات آلومینیوم را برای افزایش ماندگاری گل شاخه بریده آلسترومریا رقم پرونس توصیه نمود.

    استفاده از بنزیل آدنین ۲۵ میلی گرم در لیتر در گل شاخه بریده آلسترومریا از زرد شدن برگها جلوگیری نموده و سبب طولانی شدن عمر گلدانی آنها می شود.

     گل های آلسترومریا با طول ۷۰ سانتی متر داخل محلول های حاوی غلظت های مختلف نانوسیلور قرار گرفته و سپس بنزیل آدنین در غلظت های مختلف بر روی گل ها محلول پاشی شد.  بنزیل آدنین تاثیر خوبی در افزایش طول عمر و افزایش کیفیت گل های بریده آلسترومریا دارد.  نانوسیلور با غلظت ۱۰ میلی گرم در لیتر به همراه ۳۰ میلی گرم در لیتر بنزیل آدنین بیشترین تاثیر را در کاهش تولید اتیلن در گل های بریده آلسترومریا دارد.  میزان زردی برگها در غلظت های بالای بنزیل آدنین به طور معنی داری نسبت به شاهد کاهش می یابد

    وقتی آلسترومریا در مرحله غنچه برداشت شده و در داخل محلول نگهدارنده حاوی ساکارز ۱ درصد قرار می گیرد و بنزیل آدنین روی آن محلول پاشی می شود، ماندگاری گل های آلسترومریا افزایش می یابد و زردی برگ ها کاهش می یابد.

    وقتی گل های آلسترومریا ۱۰ روز قبل از برداشت با بنزیل آدنین محلول پاشی می شود، بنزیل آدنین زردی برگ را کاهش داد.  میزان جذب آب را افزایش و اتیلن را کاهش داد

    وقتی کلرید کلسیم و بنزیل آدنین به صورت محلول پاشی ۱۰ روز قبلا زبرداشت در گل آلسترومریا استفاده می شود.

    گل های تیمار شده با ۵۰ میلی گرم در لیتر بنزیل آدنین و ۱۰۰ میلی گرم در لیتر کلرید کلسیم مقدار اتیلن کمتری تولید کردند.  تیمار ۴۰ میلی گرم در لیتر بنزیل آدنین همراه با ۴۰۰ میلی گرم در لیتر کلرید کلسیم جذب آب را بالا می برد و زردی برگ را کاهش می دهد.

     اسید جیبرلیک ۳۰۰ میکرومولار در رقم هایاسا و ساکرامنتو باعث افزایش عمر گلجایی و کیفیت گلها می شود، همچنین رقم ادا نسبت به رقم ساکرامنتو برتری دارد.  نانوسید نیز در محلول نگهدارنده به عنوان ماده آنتی باکتریال مناسب معرفی می شود

    آلسترومریا گل شاخه بریده جدید در ایران بوده که به دلیل عملکرد بالا، عمر طولانی، گل های زیبا و تنوع رنگ بسیار مورد توجه است.  زرد شدن برگها مشکل اصلی گل های آلسترومریا است.  وقتی گلها با تیمارهای شیمیایی شامل: اتانول، جیبرلیک اسید و ساکارز ۴ درصد تیمار شوند، نتایج نشان میدهد که تیمار مداوم اتانول ۲٪ باعث افزایش دوام عمر گلها و افزایش میزان جذب محلول می شود.  غلظت های بالای اتانول در روش تیمار مداوم اثر منفی در گیاه دارد.  افزایش غلظت اسید جیبرلیک در محلول نیز باعث افزایش دوام عمر و حفظ خصوصیات کیفی گیاه می شود، اگرچه تفاوت معنی داری در غلظت ۱۰۰ و ۱۵۰ میلی گرم در لیتر اسید جیبرلیک در دوام عمر و سایر صفات کیفی گیاه مشاهده نشد.  علاوه بر این اسید جیبرلیک در روش تیمار موقت تاثیر بهتری در حفظ کلروفیل برگها نسبت به روش تیمار مداوم داشت.

    تیمار مداوم با اتانول ۲ درصد همراه با ۱۰۰ و ۱۵۰ میلی گرم در لیتر اسید جیبرلیک، باعث بیشترین دوام عمر گل های آلسترومریا می شود.

    زرد شدن زودهنگام برگ های آلسترومریا 

    مشکل اصلی آلسترومریا زرد شدن زودهنگام برگ ها گاهی پیش از پیری گل ها است.  گل شاخه بریده با برگ های زرد ارزش اقتصادی چندانی ندارد.  این مشکل یک مرگ سلولی برنامه ریزی شده ژنتیکی و پیچیده است که با کاهش در غلظت ماکرومولکول ها (پروتئین، اسیدهای ریبونوکلئیک، لیپیدهای غشا و تخریب کلروپلاست همراه است.  زرد شدن زودهنگام برگها با نداشتن تعادل هورمونها پس از برداشت در ارتباط است و کاربرد هورمون ها باعث تاخیر زوال کلروفیل و تاخیر پیری گل ها در بعضی شاخه بریده ها می شود.  زرد شدن زودهنگام برگ های آلسترومریا نیز با کاهش سطح داخلی جیبرلین فعال زیستی در برگ ها همراه است و کاربرد اسید جیبرلیک با حفظ کلروفیل و کاروتنوئیدها، از زرد شدن برگها جلوگیری می کند، به طوری که غلظت ۴-۱۰-۵-۱۰ مولار اسید جیبرلیک در آلسترومریا، بسیار موثرتر از سیتوکینین ها در جلوگیری از زرد شدن برگها است و اکسین ها و پلی آمین ها اثری نداشته است، هر چند مکانیسم کاربرد اسید جیبرلیک در تاخیر پیری برگ شاخته نشده است.

    عوامل پس از برداشت که زردی برگ ها را افزایش می دهند شامل شرایط نامناسب انبار، فقدان سیتوکینین داخلی، وجود اتیلن، تاریکی، تجمع اسید آبسزیک، سن برگ و آسیب های مکانیکی هستند و کاربرد جیبرلین با کاهش فعالیت پروتئازها، از تجزیه پروتئین ها جلوگیری می کند.

    همچنین، با جلوگیری از افزایش پی اچ سلولی، حفظ سیالیت غشای سلول و جلوگیری از نشت یونها موجب تاخیر پیری می شود و همچنین، با حفظ کلروفیل، باعث جلوگیری از زرد شدن برگها میشود.  آلسترومریا مقدار بسیار کمی اتیلن تولید می کند، اما حساس به اتیلن خارجی است و غلظت های کم این گاز باعث ریزش برگها و گلبرگها، تغییر شکل گل ها، پیری گلها و زرد شدن برگها می شود.  اتانول در افزایش ماندگاری گل های میخک با جلوگیری از سنتز اتیلن و همچنین، عمل اتیلن موثر بوده است.  پون و همکاران دریافتند که اتانول ۴ درصد، عمر پس از برداشت گل های میخک بریده را افزایش داد.  ساکارز قند معمول مورد مصرف در محلولهای محافظ گل است، در آلسترومریا کربوهیدرات ها علاوه بر تنفس برای نمو تخمدان و نمو شاخه های گل دهنده جانبی به کار می روند.

    وقتی گل های آلسترومریا توسط غلظت های مختلف اتانول (۰، ۲، ۴ و ۶ درصد) و جیبرلیک اسید۰، ۵۰، ۱۰۰ و ۱۵۰ میلی گرم در لیتر) در محلول نگهدارنده، که همگی ۴ درصد ساکارز را نیز به همراه داشتند، به دو روش تیمار موقت (۲۴ ساعت) و مداوم، تیمار شوند، نتایج نشان خواهد داد بالاترین میزان کلروفیل برگ در تیمارهای حاوی ۱۰۰ میلی گرم در لیتر اسید جیبرلیک در هر دو روش به دست آمد، اما تیمار مداوم تاثیر بهتری بر دوام عمر گل ها، میزان جذب محلول، و افزایش وزن تر و قطر گل ها داشت.  همچنین، تیمار مداوم اتانول ۲ درصد همراه با ۱۰۰ و ۱۵۰ میلی گرم در لیتر اسید جیبرلیک، باعث بیشترین دوام عمر گل های آلسترومریا شد و استفاده از غلظتهای بالاتر اتانول، کاهش عمر گل ها را به دنبال داشت

    گل های شاخه بریده آلسترومریا رقم های اودسا و ساکرامنتو در غلظت های مختلفی از اسید جیبرلیک و تی دیازورون برای مدت ۲۴ ساعت قرار گرفتند.  سپس گل های شاخه بریده در محلول نگهدارنده حاوی ۲ درصد ساکارز و ۲ پی پیام نانوسید قرار گرفتند.  نتایج نشان داد که، در رقم اودوسا تیمار اسید جیبرلیک ۳۰۰ میکرومولار باعث افزایش طول عمر گل و تیمارهای اسید جیبرلیک با غلظتهای ۱۵۰ و ۳۰۰ میکرومولار باعث افزایش طول عمر برگ شدند.  در رقم ساکرامنتو تیمار اسید جیبرلیک ۳۰۰ میکرومولار در افزایش طول عمر برگ بسیار موثر بود ولی در افزایش طول عمر گل در این رقم محلول نگهدارنده موثرتر بود.  همچنین وجود ماده آنتی باکتریال نانوسید باعث کاهش شدید رشد میکروارگانیسم ها در محلول نگهدارنده در مقایسه با شاهد (آب مقطر) و وجود ساکارز ۲ درصد نیز باعث رفع کمبود کربوهیدرات های مصرف شده در فرایند تنفسی گل های شاخه بریده شدند.  در همه تیمارها به جز تیمار شاهد، وزن تر نسبی و مواد جامد محلول در ساقه افزایش یافتند.  همچنین در روز دوازدهم آزمایش، تیمار اسید جیبرلیک ۵۰ و ۱۵۰ میکرومولار در رقم اودوسا و تیمار اسید جیبرلیک ۳۰۰ میکرومولار در رقم ساکرامنتو، بیشترین میزان کلروفیل کل در برگ را داشتند.  در نهایت تیمار اسید جیبرلیک ۳۰۰ میکرومولار در رقمهای اودوسا و ساکرامنتو جهت افزایش عمر گلجا و کیفیت گلها توصیه می شود

    اودوسا به عنوان رقم برتر نسبت به ساکرامنتو در نظر گرفته شد و نانوسید  نیز در محلول نگهدارنده به عنوان ماده آنتی باکتریال مناسبی معرفی شد.

    منشاء آلسترومریا جنوب آمریکا به ویژه کشورهایی نظیر شیلی، پرو و برزیل است.  در اوایل قرن ششم این گیاه برای اولین بار در غرب اروپا کاشته و به طور وسیع گسترش یافت.  آلسترومریا به عنوان یکی از سریع الانتشار ترین گل های شاخه بریده جهان محسوب می شود که در عرض دو سال منطقه وسیعی از هلند را زیر کشت خود قرار داد.  با افزایش استفاده از سیستم های خنک کننده و اثر موثر آن در تولید، همچنین استفاده از ارقام اصلاح شده و پر تولید، کاشت این گیاه بیش از پیش مورد توجه تولید کنندگان قرار گرفته است.  قارچ بوتریتیس باعث پوسیدگی گیاه می شود، علایم آن به صورت ایجاد کپک خاکستری در قسمت های هوایی گیاه است.  خطوط قهوه ای رنگ روی گیاه ایجاد می شود که روی گلبرگ ها به صورت لکه های کوچک ادامه می یابد.  کنترل دما و تهویه مناسب بهترین راه مبارزه با این بیماری است.  پرهیز از خیس کردن گیاه، بیرون کشیدن مرتب نرکها، علاوه بر اینکه نور بیشتری را وارد کنوپی گیاه می کند، هوا را در آن به جریان انداخته و از توسعه بیماری جلوگیری می کند.  با این حال قارچ کش هایی نیز مانند رورال تی اس، کاپتان، بنومیل و تو پسین ام بر علیه این بیماری مورد استفاده قرار می گیرند.  وقتی از سموم رایج رور التی اس (1/ 5 در هزار)، کاپتان  1/ 5 در هزار)، بنومیل (۱ در هزار) و تو پسینام (۱ در هزار) به تنهایی و همراه با کلات کلسیم ( (1 در هزار) در آلسترومریا استفاده شد، در ابتدا سوسپانسیون قارچ با غلظت ۱۰۶ تهیه گردید و به طور یکنواخت بر یک رقم آلستر محلول پاشی گردید.  نتایج بیان کننده تاثیر مثبت و تفاوت معنی دار استفاده از کود کلات کلسیم همراه با سموم شیمایی یادشده در کنترل کپک خاکستری و به تاخیر انداختن ظهور مجدد آن می باشند.  بهترین تیمار رورال تی اس (1/ 5  در هزار ( و کلات کلسیم) 1 در هزار) است.

    گل شاخه بریده آلسترومریا یکی از مهم ترین گل های جهان به شمار می رود و از مشکلات عمده آن حساسیت این گیاه به اتیلن است که سبب زرد شدن برگها و ریزش گلبرگها می شود.  جهت تاخیر در زردی برگها، کاربرد موادی که تخریب کلروفیل را به تعویق می اندازد و موجب افزایش ارزش اقتصادی این محصول می شود.  تیمار مداوم السترومریا با دو فاکتور تیدیازورن با غلظت های ) 0،10، ۲۰ و ۵۰ میلی گرم در لیتر) و نفتالین استیک اسید با غلظت های )۰، ۱۰ و ۲۰ میلی گرم در لیتر ( نشان میدهد که بیشترین عمر گلجایی و کلروفیل کل مربوط به تیمار ۲۰ میلی گرم در لیتر تیدیازورون به همراه نفتالین استیک اسید با غلظت ۲۰ میلی گرم در لیتر و کمترین کاهش وزن تر مربوط به تیمار ۲۰ میلی گرم در لیتر تیدیازورون به همراه نفتالین استیک اسید با غلظت ۲۰ میلی گرم در لیتر و کمترین تولید اتیلن مربوط به تیمار توام نفتالین استیک اسید با غلظت ۱۰ میلی گرم در لیتر به همراه تیدیازورون با غلظت صفر میلی گرم در لیتر می باشد.

    آلسترومریا یا لیلیوم پروئی گیاهی است که به عنوان یکی از ۱۰ گیاه زینتی مهم شاخه بریده در ایران و جهان محسوب می شود.

    آلسترومریا به عنوان یکی از میزبان های مهم زینتی توسبوویروس لکه پژمردگی گوجه فرنگی در دنیا معرفی شده است.  مطمئن ترین روش تکثیر آلسترومریا برای حذف ویروس ها به طور کامل از گیاه روش کشت بافت است که منجر به تولید گیاه سالم و عاری از ویروس می گردد.  جوانه های ریزوم آلسترومریا به طول ۳ سانتی متر از گیاهان گلدانی آلوده جداسازی و پس از گندزدایی سطحی، قطعات ۵ میلی متری از گره جوانه های جانبی یا انتهایی ریزوم در محیط کشت ام اس حاوی 5/0 میلی گرم در میلی لیتر بنزیل آمینوپورین و2/0میلی گرم در میلی لیتر نفتالین استیک اسید منتقل گردید.  نمونه ها پس از قرار گرفتن در محیط کشت درون بشقابک کشت )پتری دیش(  در شرایط دمایی ۲۱ درجه سانتیگراد با دوره نوری روزانه ۱۶ ساعت در اتاقک رشد  )ژرمیناتور ( نگهداری شد.  پس از ۱۲ هفته گیاهچه های حاصله به گلدان های استریل در گلخانه منتقل شد.  در نهایت وضعیت آلودگی گیاهچه ها به توسبوویروس از طریق آزمون سرولویک و آزمون مولکولی رونویسی برگردان بررسی و عدم وجود ویروس گیاهچه های حاصل از این روش اثبات شد.  این نخستین گزارش از ایجاد گیاه آلسترومریا عاری از ویروس به روش ریزازدیادی در کشور است.

    السترومریا یکی از زیباترین گل های شاخه بریده در جهان است.  دوام طولانی و رنگ بندی بسیار زیبا باعث گردیده که این گیاه هم اکنون در سطح وسیعی در جهان زیر کشت گلخانه ای قرار گیرد.  هرچند در مقایسه با دیگر گلهای شاخه بریده در ایران هنوز به جایگاه اصلی خود دست نیافته است.  قارچ فوزاریوم معمولا به گیاهانی حمله می کند که دچار ماندابی شده اند و یا به مدت زمان بیشتری در آب قرار گرفته اند.  فوزاریوم همچنین به گیاهانی که در خاک های سنگین و خاکهایی که رطوبت را بیشتر نگه میدارند حمله می کند.  این قارچ باعث سیاه شدن طوقه و ریشه و در نهایت پوسیدگی آن می گردد.

    قسمت های داخلی ریشه سالم ولی قسمتهای بیرونی آن دچار پژمردگی می گردند.  در ابتدا گلدان های السترومریا از یک رقم تجاری خاص )اورنج گرین( کشت گردیدند و سپس قر ص های از قارچ فوزاریوم جدا شده و خالص شده از بوته های آلستر روی خاک گلدان ها در نزدیکی طوقه قرار داده شدند.  پس از مشاهده علایم آلودگی، مبارزه با سموم رایج ایپرودیون کاربندایزیم (5/1 در هزار)، بنومیل (۱ در هزار) و متالاکسیل (۱ در هزار) به تنهایی و همراه با نمک های فسفات شامل فسفات پتاسیم و فسفات آمونیوم) ۱ در هزار) صورت گرفت و سپس از هر تیمار گلدان ها به صورت تصادفی انتخاب و میزان شدت آلودگی در این شاخه ها به صورت اعداد 10- 0 یادداشت و تجزیه و تحلیل آماری شد.

    نتایج بیان کننده تاثیر مثبت و تفاوت معنی دار استفاده از کود نمک های فسفات شامل فسفات پتاسیم و فسفات آمونیوم همراه با سموم شیمایی یادشده در فوزاریوم و به تاخیر انداختن ظهور مجدد آن می باشند.  بهترین تیمار بنومیل ( 1/ 5 در هزار) و فسفات پتاسیم) ۱ در هزار) مشخص گردید.

    یکی از عمده ترین مشکلات توسعه صادرات گل شاخه بریده آلسترومریای ایران، ضایعات پس از برداشت بالا و کیفیت پایین تولیدات داخلی در رقابت با محصولات خارجی است.  نانوسیلور و تیوسولفات نقره به طور قابل توجهی عمر گلجایی (روز تا ریزش گلپوش)، قطر و سطح گلپوش (گلبرگها و گلبرگ ماها) گلچه های اولیه گل بریده آلسترومریا را افزایش می دهد، اما تاثیر معنی داری بر میانگین شاخص های رنگ گلبرگ ها ندارد.  نقره تاثیر منفی بر روی میزان باز شدن گلپوش و رنگ گلبرگ گلچه های اولیه گل های تیمار شده دارد.  کاربرد غلظت ۲ میلی مولار تیوسولفات نقره نه فقط موجب رنگ بری گلبرگها می شود، بلکه همچنین موجب سیاه شدن براکته ها و ایجاد سمیت در این گل می گردد.  پیشنهاد می شود که نانوسیلور می تواند جایگزین مناسبی برای تیوسولفات نقره باشد، که معمولا به عنوان تیمار پس از برداشت برای شاخه های گل بریده آلسترومریا استفاده میشود.  غلظت ۱۵ پی پیام نانوسیلور را می توان به عنوان یک تیمار پس از برداشت مناسب در افزایش عمر گلجایی و بهبود کیفیت گل های بریده آلسترومریا در طی صادرات و انتقال به بازارهای جهانی استفاده نمود.

    تیمار با اسانس کارواکرول و نانوذرات نقره ماندگاری گل را به حدود ۵ / ۵ روز افزایش و فاصله بین ریزش گلچه و زردی برگ را کاهش می دهد

    امروزه آلسترومریا یکی از ده گل برتر دنیاست که به دلیل تنوع رنگ و شکل مورد توجه فراوانی قرار گرفته است.  زرد شدن برگ و ریزش گلبرگها در بیشتر ارقام مهم ترین عامل محدود کننده در طول عمر این گل می باشند.  وقتی از مواد ضدقارچی و ضدباکتریایی نانوذرات نقره و نانو ذرات تیتانیوم در غلظت های 5، 3، 1، 0 و 10 پی پی ام و ساکارز ۱ درصد به صورت محلول نگهدارنده استفاده میشود.  نتایج بیان می کند که کیفیت ظاهری، وزن تر نسبی و طول عمر در همه غلظت های نانو نقره به ویژه غلظتهای ۳ و ۵ پی پی ام بهترین ماده و غلظتها بودند.  به طوری که طول عمر در غلظتهای ۳ و ۵ پی پیام به ترتیب بالاترین میزان طول عمر را دارا بود

    گل شاخه بریده آلسترومریا یکی از مهم ترین گل های جهان به حساب می آید.  به طوری که هم اکنون در دنیا بیش از پانصد هکتار از سطوح گلخانه ای تحت کشت این گل است.  گل بریده آلسترومریا رقم سانتورینی در محلول های زیر قرار داده شد:

    • ۱ میلی گرم در لیتر نانوسیلور با 3٪ ساکارز
    • 3 میلی گرم در لیتر نانوسیلور با ۳٪ ساکارز
    • ۵ میلی گرم در لیتر نانوسیلور با ۳٪ ساکارز
    • ۱۰۰ میکرولیتر اسانس آویشن با ۳٪ ساکارز
    • ۲۰۰ میکرولیتر اسانس آویشن با ۳٪ ساکارز
    • محلول ۳۰۰ میکرولیتر اسانس آویشن با 3٪ ساکارز
    • شاهد ) آب مقطر) با ۳٪ ساکارز

    بین تیمارهای فوق بهترین تیمار از حیث افزایش ماندگاری محلول ۵ میلی گرم در لیتر نانوسیلور بود.  این تیمار با توجه به تاثیر فوق العاده در ماندگاری توانست طول عمر شاخه بریده را ۱۶ روز افزایش دهد.  تیمارهای نانوسیلور نسبت به اسانس آویشن در افزایش طول عمر تاثیر بیشتری داشته است

    وقتی از اسانس چند گیاه شامل نعناع، آویشن و زیره سیاه در غلظت های ۵۰ و ۱۰۰ میلی گرم در لیتر در گل گل آلسترومریا رقم سانتورینیه استفاده شد.  نتایج نشان داد کاربرد این اسانس ها می تواند طول عمر گل بریده را افزایش دهد.  بیشترین طول عمر در تیمار ۵۰ میلی گرم در لیتر اسانس نعناع مشاهده شد، به طوری که طول عمر گل بریده در این تیمار بیش از ۲ روز بهبود یافته بود.  بیشترین جذب محلول و کاهش وزن تر به ترتیب در تیمارهای اسانس نعناع و آویشن با غلظت ۱۰۰ میلی گرم در لیتر مشاهده شد.  شاخص شاخص سبزینگی در هیچ یک از تیمارهای اسانس نسبت به تیمار شاهد برتری نشان ندادند، اما تمامی ترکیبات به ویژه در غلظت ۵۰ میلی گرم در لیتر جهت افزایش طول عمر گل بریده آلسترومریا مفید می باشند

    اثر اسانس های گیاهی و نانوذرات نقره به عنوان ترکیبات ضدمیکروبی در محلول های نگهدارنده گل بریدنی السترومریا رقم سوکاری بررسی شد.  از اسانس های کارواکرول، تیمول و آویشن شیراز در غلظت های ۵۰ و ۱۰۰ میلی گرم در لیتر و نانوذرات نقره در غلظت های ۵، ۱۰ و ۱۵ میلی گرم در لیتر به همراه ساکارز 3 درصد استفاده شد.  ساقه گل های بریدنی آلسترومریا به مدت ۲۴ ساعت با این ترکیبات تیمار شد.  نتایج نشان داد میانگین ماندگاری گلهای تیمار شده با آب مقطر و ساکارز ۳ درصد به منزله تیمارهای شاهد به ترتیب 66 / 8 و 33 / 8 روز بود، در حالی که میانگین ماندگاری گل های تیمار شده با اسانس کارواکرول ۵۰ میلی گرم در لیتر + ساکارز 3 درصد و نانوذرات نقره ۵ میلی گرم در لیتر + ساکارز ۳درصد، به ترتیب 83 / 14 و 16 / 14 روز بود که تیمار با اسانس کارواکرول و نانوذرات نقره حدود ۵ / ۵ روز ماندگاری گل را بیشتر از تیمارهای دیگر افزایش داد.

    زردی برگ در تمامی تیمارها زودتر از ریزش گلبرگ مشاهده شد ولی در دو تیمار ذکر شده، زردی برگ حدود ۵ روز دیرتر از شاهد اتفاق افتاد.  به طوری که فاصله بین ریزش گلچه و زردی برگ کاهش یافت.  اسانس آویشن شیراز تاثیر معناداری بر ماندگاری گل نداشت.  بیشترین جذب آب، وزن تر نسبی و میزان کلروفیل نیز در تیمارهای اسانس کارواکرول در غلظت ۵۰ میلی گرم در لیتر + ساکارز 3 درصد و نانوذرات نقره ۵ میلی گرم در لیتر + ساکارز ۳ درصد بود.

     وقتی از محلول گلجایی (پالس) با غلظت های اتانول و متانول ۴، ۷ و ۱۰ درصد و اسپری اتانول و متانول ۱۰، ۲۰ و ۳۰ درصد استفاده شد.  طبق نتایج، استفاده از این ترکیبات اثر مثبت بر طول عمر و کیفیت گل ها ایفا می کند.  از میان تیمارهای مختلف، اسپری متانول ۳۰، درصد بالاترین عمر گلجایی را به همراه دارد

    همچنین بیشترین مقدار SOD مربوط به تیمار اسپری اتانول ۳۰ درصد بود.  بیشترین مقدار POD مربوط به تیمارهای اسپری اتانول ۲۰ و ۳۰ درصد بود.  بر اساس این نتایج، ترکیبات ذکر شده به دلیل کاهش هزینه و عدم اثرات منفی زیست محیطی و افزایش عمر گلجایی گل بریده آلسترومریا معرفی می گردد

    آلسترومریا یکی از زیباترین گل های جهان است که رقم بالایی از صادرات گل های شاخه بریده را به خود اختصاص داده است.  غلظتهای محلول گلجایی )پالس(  اتانول و متانول ۴، ۷ و ۱۰ درصد و اسپری اتانول و متانول ۱۰، ۲۰ و ۳۰ درصد و آب مقطر شاهد بود.  استفاده از این ترکیبات اثر مثبت بر طول عمر و کیفیت گل ها ایفا می کند.  از میان تیمارهای مختلف، اسپری متانول ۳۰ و ۱۰ درصد بالاترین عمر گلجایی را به ترتیب با 23 / 24 و 22 / 88 روز به همراه داشت.  همچنین بیشترین مقدار کلروفیل کل مربوط به تیمار پالس متانول ۷ درصد بود.  بیشترین مقدار جذب آب مربوط به تیمارهای اسپری اتانول ۲۰ درصد بود.  براساس این نتایج، ترکیبات ذکر شده به دلیل کاهش هزینه و عدم اثرات منفی زیست محیطی و افزایش عمر گلجایی گل بریده آلسترومریا معرفی می گردد

    گل های بریده السترومریا در ظروفی که حاوی غلظت های مختلف اتانول ۷۰ درصد شامل ۲ و ۴ و۶ و۸ و ۱۰ درصد و تیمار شاهد آب مقطر بودند قرار گرفتند و در تمام تیمارها به غیر از شاهد از ساکارز ۴ درصد استفاده شد.  نتایج نشان داد که طول عمر گل وزن تر و میزان جذب آب را به طور معنی داری نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت و غلظت ۸ درصد اتانول بیش از سایر تیمارها طول عمر گل های بریده آلسترومریا را افزایش داد

    تیمار پالس ۲۴ ساعت تیدیازورون (0، ۱۰ ۲۰ ۵۰ میکرومولار) روی گل شاخه بریده آلسترومریا رقم مدنا انجام گرفت.  پس از اتمام دوره پالس، گل ها در محلول محافظ حاوی ۸- هیدروکسی کینولین سولفات ۳۰۰ میلی گرم در لیتر به همراه ساز کار ۳ درصد قرار گرفتند.  تاثیر تیدیازورون در طولانی کردن عمر برگها اکسیداز باشد و از این طریق موجب حفظ سیتوکینین های آمینوسیکلوپروپان کربوکسیلاز شاید به علت جلوگیری از فعالیت درونی گیاه و کلروفیل می شوند

    در ۲۰ سال اخیر هیبریدهای مختلفی از گونه های تجاری جنس آلسترومریا به بخش مهمی از تجارت گل های بریده تبدیل شده است.  تیمار پالس ۲۰ میکرومولار تیدازورون بیشترین عمر گلجایی، وزن خشک و پروتئین گلبرگ را دارد.  تیدیازورون مرگ برنامه ریزی شده سلول را از طریق افزایش سنتز پروتئین و کاهش میزان گونه های اکسیژن فعال به تاخیر می اندازد و از این طریق ماندگاری گل های شاخه بریده را افزایش میدهد

    وقتی از تیمارهای ترکیبی شامل تنظیم کننده های رشد گیاهی ) تیدیازورون و بنزیل آدنین(، ساکارز، هیدروکسی کوئینولین سولفات و اسید سیتریک به نسبت های مختلف در دمای ۲۲ درجه سانتیگراد مورد آزمون قرار گرفت.

    نتایج نشان داد بیشترین طول عمر گل و برگ، میزان کلروفیل و جذب آب و بیشترین وزن تر و میزان مواد جامد محلول مربوط به تیمار ۱۰ میکرومولار تیدیازورون +۳ درصد ساکارز + ۱۵۰ میلی گرم در لیتر اسید سیتریک +۲۰۰ میلی گرم در لیتر هیدروکسی کوئینولین سولفات بود.

    وقتی از غلظت های مختلف پوترسین ) صفر، ۱، ۲ و ۳ میلی مولار(  برای تیمار آلسترومریا استفاده میشود وزن تر نسبی، جذب آب، کلروفیل کل برگ و عمر گلجایی طی دوره نگهداری به طور معنی داری کاهش یافتند.  بیشترین و کمترین وزن تر نسبی، جذب آب، کلروفیل کل و عمر گلجایی به ترتیب در تیمارهای ۳ میلی مولار پوترسین و شاهد مشاهد شد.  بنابراین، می توان از پوترسین به طور تجاری جهت حفظ کیفیت و افزایش عمر گلجایی گل شاخه بریده آلستر مریا استفاده نمود.

    پلی آمین ها قبل و پس از برداشت روی گیاهان آلسترومریا رقم سرکاری محلول پاشی شد.  پلی آمینها شامل پوتریسین و اسپرمین بودند.  تیمار ۲۰ میلی گرم در لیتر پوتریسین و اسپر مین عمر گلجایی را به ترتیب ۱۹ و ۲۲ روز، و تیمار ۱۰ میلی گرم به ترتیب ۱۴ و ۱۸ روز افزایش دادند.  تیمار پوتریسین و اسپر مین در هر سه مرحله نمونه برداری اثر معناداری بر شاخص کلروفیل برگ داشت.  در مرحله اول، نمونه برداری غلظت ۲۰ میلی گرم در لیتر پوتریسین و غلظت ۱۰ و ۲۰ میلی گرم در لیتر اسپرمین اثر معناداری بر وزن تر و خشک داشت.  غلظت های ۱۰ و ۲۰ میلی گرم در لیتر پوتریسین و اسپر مین به طور معناداری فعالیت آنزیم کاتالاز را در مراحل اول و دوم نمونه برداری افزایش داد و اثر اسپرمین بیشتر از پوتریسین بود.  تیمار ۲۰ میلی گرم در لیتر اسپرمین به افزایش فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز منجر شد و فعالیت آن را تا مرحله سوم نمونه برداری افزایش داد.  پوتریسین و اسپرمین به طور معناداری سبب کاهش فعالیت آنزیم کلروفیلاز برگ و پکتیناز و فنل اکسیداز گل آلسترومریا شد و بهترین تیمار، ۲۰ گرم در لیتر اسپرمین بود.  تیمارهای ۱۰ و ۲۰ میلی گرم در لیتر پوتریسین و اسپرمین اثر معناداری بر افزایش مقاومت غشایی گلبرگ در مراحل اول و دوم نمونه برداری داشت.  براساس نتایج تحقیق حاضر، اسپرمین ۲۰ میلی گرم در لیتر و پوتریسین ۱۰ میلی گرم در لیتر بیشترین تاثیر را در افزایش عمر گلجایی و کاهش پیری گل های آلسترومریا داشتند.  اسپر مین در افزایش عمر گلجایی السترومریا موثرتر از پوتریسین بود.

    گل های آلسترومریا رقم مدونا با نانوذرات نقره در سطوح (۵، ۱۰، ۱۵ و ۲۰ پی پی ام( و اسید هومیک )در سطوح ۱۰، ۱۰۰، ۱۰۰۰ و ۱۰۰۰۰ میلی مولار ( تیمار شدند.  اثر رقم و تیمار مواد شیمیایی و همچنین اثر متقابل این دو فاکتور روی عمر گلجایی موثر بودند.  تیمار ۱۰ میلی مولار نانوذرات نقره بهترین تیمار جهت افزایش طول عمر گلجایی بود.  اثر رقم و تیمار مواد شیمیایی و اثر متقابل این دو فاکتور در روزهای اول، سوم و پنجم روی وزن تر نسبی موثر بودند.  اثر رقم و تیمار مواد شیمیایی در همه روزها به جز روز هفتم معنیدار بود.  اثر رقم و تیمار مواد شیمیایی فقط در روز اول در سطح احتمال ۵ درصد معنیدار شد.  گل های تیمار شده با ۱۰ پی پی ام و ۱۰۰۰۰ پی پی ام اسید هومیک به ترتیب بیشترین و کمترین میزان جذب محلول را داشتند.  ۵ و ۶

    غلظتهای پایین اسید هیومیک روی طول عمر، میزان آب بافت و میزان محلول جذب شده در گل آلسترومریا تاثیر مثبت از خود نشان میدهد ولی وزن تر نسبی و میزان کلروفیل برگ را تحت تاثیر قرار نمی دهد.  غلظتهای بالای اسید هیومیک روی تمام صفات مورد مطالعه تاثیر منفی می گذارد.  به طوری که طول عمر، وزن تر نسبی، میزان کلروفیل، میزان محلول جذب شده و میزان آب بافت را در غلظت ۱۰۰۰۰ پی پیام به طور قابل توجهی در مقایسه با سایر تیمارها کاهش داد.  غلظت ۱۰۰ پی پیام اسید هیومیک طول عمر گل را افزایش داد ولی غلظت های بالاتر باعث کاهش طول عمر گل ها شد.  تیدیازرون نیز در غلظت ۱۰ ماکرومولار بیشترین طول عمر را به خود اختصاص داد.  غلظتهای بالاتر این ماده نیز همانند اسید هیومیک تاثیر منفی روی طول عمر گل ها داشت.  علاوه بر این، بیشترین میزان محلول جذب شده و میزان کلروفیل مربوط به تیدیازرون در غلظت ۳۰ ماکرومولار بود در حالی که بیشترین وزن تر نسبی در غلظت ۴۰ ماکرومولار به دست آمد.

    در آلسترومریا جهت انتقال ژن از کالوس های جنینی استفاده میشود.  ریزنمونه های رویشی گل آلسترومریا رقم فیگو (گره، میانگره، برگ) و غلظتهای مختلف ۴ نوع اکسین (توفوردی، نفتالین استیک اسید، ایندول استیک اسید، پیکلر ورام) همراه یا بدون هورمون بنزیل آمینو پورین مورد آزمایش قرار گرفتند.  بهترین ریزنمونه جهت به دست آوردن کالوس های جنین زا، گرهها (خصوصا سه گره اول) بودند و ریزنمونه های میانگره اگرچه مستعد تولید کالوس های جنینی بودند.  اما در مقایسه با گرهها دارای درصد کالوس زایی پایین تری بودند و ریزنمونه های برگ مستعد تولید کالوس های جنین زا نبودند.  بهترین تیمار هورمونی جهت به دست آوردن کالوس های جنین زا محیط کشت 2/1 ام اس حاوی ۲ میلی گرم در لیتر نفتالین استیک اسید بود.  کالوسها جهت باززایی، به محیط کشت اماس حاوی ۲ میلی گرم در لیتر بنزیل آمینوپورین منتقل شدند

    آلسترومریا به عنوان یکی از گل های مهم شاخه بریده در دنیا عمدتا به روش این ویترو و با استفاده از ریزنمونه ریزوم تکثیر می شود.  مشکل اصلی استفاده از این ریزنمونه، آلودگی بالای قارچی و باکتریایی می باشد.  به طوری که تهیه ریزنمونه استریل را با مشکل مواجه می کند.  ریزنمونه های السترومریا پس از ضدعفونی با ترکیبات مختلف )هیپوکلریت سدیم، کلرید جیوه، نانوذرات نقره، انتی بیوتیک های استرپتومایسین، پنی سیلین، سفرتاکسیم ( در محیط کشت ام اس حاوی ۲ میلی گرم در لیتر بنزیل ادنین و 2 / 0 میلی گرم در لیتر نفتالین استیک اسید کشت شدند.  بعد از سه هفته درصد آلودگی ریزنمونه ها برای تیماری های مختلف اندازه گیری شد.  نتایج نشان داد تیمار ریزنمونه ها با استفاده از قارچ کش کار بندازیم به میزان 4 / 0 درصد و ضد عفونی با استفاده از الکل ۷۰ درصد به مدت یک دقیقه و هیپوکلریت سدیم ۳ درصد به مدت ۲۰ دقیقه برای رقم کار الیس و ترکیب ضدعفونی با الکل ۷۰ درصد به مدت یک دقیقه و هیپوکلریت سدیم ۳ درصد به مدت ۲۰ دقیقه و سپس انتقال به محیط کشت حاوی ۲۰۰ میلی گرم در لیتر پنیسیلین و استرپتومایسین برای رقم بردئو کس دارای کمترین میزان آلودگی بود.  کنترل آلودگی در هر دو رقم بردئو کس وکار الیس تحت تاثیر کاربرد نانوذرات نقره قرار نگرفت.

    آلسترومریا فائگو با نام عمومی سوسن پرویی، سوسن شیلی و یا سوسن برزیلی یکی از مهم ترین گل های شاخه بریده دنیا بوده و به طور معمول از طریق تقسیم ریزوم تکثیر می شود، با این روش تعداد محدودی گیاه در زمان طولانی حاصل می شود که خود باعث گسترش بیماریهای ویروسی می گردد، به همین دلیل امروزه روش های ازدیاد درون شیشه ای بر پایه کشت مریستم های ریزوم در حال گسترش می باشد.  جوانه های جانبی و انتهایی ریزوم به طول ۴-۶ میلی متر از رقم فیگو پس از گندزدایی بر روی محیط کشت اماس حاوی ۳۰ گرم در لیتر ساکارز، ۷ گرم در لیتر آگار و غلظتهای مختلف بنزیل آمینو پورین و نفتالین استیک اسید کشت گردیدند و به فواصل هر ۳ هفته واکشت شدند.  جوانه های کشت شده از هفته سوم شروع به رشد نمودند.  بیشترین تعداد شاخساره از محیط کشت حاوی 5 / 1 میلی گرم در لیتر بنزیل آمینو پورین و 2 / 0 میلی گرم در  لیتر نفتالین استیک اسید حاصل شد.  همچنین نتایج نشان داد که با افزایش غلظت بنزیل آمینوپورین بدلیل کاهش اثر غالبیت انتهایی ارتفاع شاخسارهها کاهش یافته و کاربرد مقدار کم نفتاین استیک اسید جهت رشد شاخساره و ریزومهای اولیه ضروری می باشد.  از آنجایی که در ازدیاد آلسترومریا تعداد ریزوم تکثیر یافته مهم تر از تعداد شاخساره می باشد، در نتیجه محیط کشت حاوی 5 / 0 میلی گرم در لیتر بنزیل آمینو پورین و 2 / 0 میلی گرم در لیتر نفتالین استیک اسید توصیه می گردد.  در این محیط میانگین تعداد ریزوم ها 10 / 4 و ریشه ها 62 / 2 در هر ریزنمونه می گردد.  این شرایط هورمونی بهترین تیمار برای ازدیاد آلسترومریا رقم فیگو گزارش گردید.

    بالا رفتن دما در ماههای تابستان به طور معنی داری باعث کاهش کیفیت و ماندگاری گل ها می شود، اما خنک شدن دما در آخر تابستان و پاییز سنتز آنتوسیانین و رنگ گیری گل ها را بهبود می بخشد.  همچنین معلوم شده است که حساسیت ارقام مختلف آلسترومریا نسبت به دمای بالای فصل تابستان با یکدیگر متفاوت می باشند و افزایش دما منجر به افزایش فعالیت آنزیم فنیل آلانین آمونیالیاز” در گلبرگ ها می شود، ولی نمی توان آنزیم فنیل آلانین آمونیالیاز را به عنوان آنزیم کلیدی سنتز کننده آنتوسیانین در گل های آلسترومریا معرفی کرد.  عدم امکان کنترل صحیح دما و شدت نور، عامل اصلی محدود کننده پرورش گیاهان در گلخانه های پلاستیکی است.  کیفیت و عمر گلجایی گل های بریده بیشتر تحت تاثیر دمای گلخانه قرار می گیرند.  آلسترومریا برای رشد و گل دهی به دمای خنک نیاز دارد.  در آلسترومریا در سه رقم «سوکاری»، «بوردو» و «مدنا» طی ماه های تابستان و پاییز در گلخانه پلاستیکی تغییرات در ماندگاری و کیفیت گل ها از جمله طول ساقه، تعداد گلچه در هر گل آذین و رنگ گیری گل ها در ارتباط با غلظت آنتوسیانین و فعالیت آنزیم فنیل آلانین آمونیالیاز بررسی شد

    بالا رفتن دما در ماه های تابستان به طور معنی داری باعث کاهش کیفیت و ماندگاری گل ها شده است، اما خنک شدن دما در آخر تابستان و پاییز سنتز آنتوسیانین و رنگ گیری گل ها را بهبود بخشید.  همچنین معلوم شد که حساسیت ارقام مختلف آلسترومریا نسبت به دمای بالای فصل تابستان به طور معنی داری با یکدیگر متفاوت می باشند

    افزایش دما منجر به افزایش فعالیت آنزیم فنیل آلانین آمونیالیازا در گلبرگها شده است، بنابراین آنزیم فنیل آلانین آمونیالیاز ممکن است به عنوان آنزیم کلیدی سنتز کننده آنتوسیانین در گل های آلسترومریا نباشد.  افزایش دما در رقم «بوردو» باعث کاهش تعداد گلچه در گل آذین شد

    برداشت گل در صبح باعث حفظ بیشتر طراوت می شود.  گل های برداشت شده در مرحله ی پیشرفته تر نمو گل دوام کمتری نسبت به انواع جوان تر دارند.

    روش تکثیر گل آلسترومریا:

    در روش سنتی، آلسترومریا از طریق تقسیم ریزومهای گیاه تکثیر می شود.  این تکثیر با تقسیم متوالی هر ۱۰ تا ۱۲ هفته در اتاق تکثیر انجام می گیرد.  حفظ رشد رویشی برای تکثیر سودمند است.  در هنگام تقسیم، بخش های مسنتر ریزومها، از بین برده می شود.  به دلیل سرعت کند تکثیر به وسیله ریزوم، روش ریز ازدیادی مشهورترین فرآیند تجاری برای تکثیر این گیاه است.  با این روش به طور پیوسته گیاهان عاری از ویروس و سایر بیماری ها را می توان تولید کرد.  معمولا از تکثیر آلسترومریا به وسیله بذر به علت تغییر پذیری ژنتیکی و مشکلات جوانه زنی بذر که وجود دارد پرهیز می شود.  گیاهچه هایی که از بذرها تولید می شوند، جوانه های جانبی بیشتری نسبت به آنهایی که از تقسیم حاصل می شوند دارند.  بذرهایی که یک سال از برداشت آنها گذشته باشد، اگر ۴ هفته در شرایط مرطوب و گرم (۲۵-۱۸ درجه سانتیگراد( قرار گرفته و بعد چهار هفته در شرایط سرد و مرطوب ) 7 سی سی(  قرار گیرند، طی ۸ تا ۱۰ هفته جوانه خواهند زد

    کاشت السترومریا با هدف تولید گل شاخه بریده در ماه های تابستان تا اوایل پاییز صورت می گیرد.  در اغلب ارقامی که در شهریور تا مهر کاشته می شوند گل دهی در اسفند ماه آغاز می گردد.  در انواع پروانه ای که تقریبا تداوم گل دهی دارند کاشت می تواند در هر زمانی از سال انجام شود.  به طور کلی کشت السترومریا در نیمکره شمالی از آبان ماه تا اواخر خرداد ماه و در نیمکره جنوبی از شهریور تا آذر ماه انجام می شود.  اکثر آلسترومریاها در گلخانه های گرم یا تونل های پلاستیکی کشت می شوند در گلخانه های شیشه ای، تونل های پلاستیکی یا حتی محیط بیرون تا زمانی که خاک یخ نزند نیز پرورش آنها امکان پذیر است.  توجه داشته باشید که اگر در زمستان دمای محیط خیلی سرد و مرطوب باشد (کمتر از ۸ درجه سانتیگراد) گل نخواهند داد.  ۱۵-۱۰ هفته پس از کاشت، آلسترومریا شروع به گل می کند و برای ۴-۳ سال ادامه دارد.  بعد از ۴-۳ سال گیاه به اندازه کافی شاخه گل دهنده تولید می نماید، اما کیفیت آن کاهش پیدا می کند و محصول با زحمت خیلی زیاد تولید می شود، بنابراین سودمندتر است که مجددا یک واریته جدید کشت شود.

    در بحث‌‌ پیرامون این مقاله شرکت کنید! ارسال دیدگاه

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش های مورد نیاز علامت گذاری شده اند. *

    تخفیف خرید گل
    با وارد کردن آدرس ایمیل خود
    کد تخفیف 5 درصدی برای خرید
    محصولات دریافت نمایید

    تخفیف خرید گل
    با وارد کردن آدرس ایمیل خود
    کد تخفیف 5 درصدی برای خرید
    محصولات دریافت نمایید

    blog popup cupon
    09034644222